Po uzyskaniu stopnia naukowego rozpoczął pracę dydaktyczną, kontynuując działalność badawczą – obserwacje linii widmowych, w szczególności powstających w zakresie podczerwonym.
W 1987 roku został nagrodzony Medalem Arctowskiego przez amerykańską Narodową Akademię Nauk za badania nad Słońcem oraz za „zademonstrowanie istnienia i natury długookresowej zmienności słonecznej i konsekwencji tych zmian dla klimatu i ludzkości”.
Abstrakt rozprawy doktorskiej Eddy’ego Eddy podsumował teorię rozpraszania światła poprzez małe cząsteczki, które są niezbędne do interpretacji obrazów aureoli słonecznej uzyskanych w lotach balonowych na wysokościach stratosferycznych, włączywszy do opisu prawo Rayleigha dla małych cząsteczek. Obserwacje pokryły zakres widma od 0,37 do 0,79 mikrona przy kącie rozpraszania 2,4 stopnia i w zakresie wysokości od 42 000 do 80 000 stóp. Wyniki wskazują, że kształt rozkładu rozmiarów cząstek zmienia się wraz z wysokością, stając się bardziej płaską funkcją promienia cząsteczki na większych wysokościach.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci United States Naval Academy Kategoria:Amerykańscy astronomowie XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2009