Sowieckie natarcie rozpoczęło się ostatecznie 26 maja 1920 roku. W czasie gdy 12 Armia dokonywała ataków pozoracyjnych mających związać siły polskie pod Kijowem, grupa operacyjna Jony Jakira po przekroczeniu Dniepru, uderzyła na pozycje słabej 7 Dywizji Piechoty, wspieranej przez dywizję jazdy, z zamiarem przerwania polskich linii pod Białą Cerkwią. Główny atak miała przeprowadzić 1 Armia Konna, która 28 maja zajęła pozycje wyjściowe, a rankiem 29 maja ruszyła do natarcia.
Jednakże pomijając wypoczęte i zaprawione w boju oddziały 1 Armii Konnej, rosyjski dowódca frontu południowo-zachodniego komandarm Aleksandr Jegorow miał do dyspozycji tylko 12 Armię, która po porażkach podczas odwrotu z Ukrainy została wzmocniona niedoświadczonymi rekrutami. Spowodowało to obniżenie mobilności wojsk oraz uniemożliwiło ofensywę na całej długości frontu. W dniu 29 maja 1920 roku dowódca 3 Armii wydał rozkaz rozpoczęcia kontrataku. Nowo sformowana Grupa „Wasilków” Stefana Dąba-Biernackiego uprzedziła atak grupy Jakira, który mógł zagrozić osłabionej 7 Dywizji Piechoty. Natarcie odniosło zamierzony skutek, a grupę składającą się dotychczas z pojedynczej brygady (V Brygada Piechoty Legionów) wzmocniono batalionem 1 Dywizji Piechoty Legionów, dwoma grupami artylerii i dwoma oddziałami kawalerii.