Najstarsze zabudowania cmentarne (tj. kaplica, budynki administracyjne, gospodarcze i mieszkalne, w tym m.in. dom ogrodników) powstały w latach 1895–1897. W kolejnych latach wybudowano natomiast: dodatkowy dom dla pracowników (1919 r.), dom zarządcy cmentarza (1925 r.) oraz kolejne pomieszczenia gospodarcze (1937 r.). Większość obiektów zbudowano w stylu neogotyckim. Na terenie cmentarza powstało również gospodarstwo ogrodnicze z pięcioma szklarniami.
W 1944 r. odbył się ostatni pochówek w tym miejscu. W 1963 r. zapadła decyzja o zamknięciu cmentarza i jego przeznaczeniu do likwidacji w celu utworzenia na jego miejscu parku miejskiego. W 1966 r. nastąpiła realizacja tego planu. Podczas likwidacji cmentarza rozebrano m.in. kaplicę, szklarnie oraz ogrodzenie z bramą od strony zachodniej. W 1968 r. na terenie cmentarza doszło do zagadkowego morderstwa opisanego w 1974 r. przez Wilhelminę Skulską w powieści Sprawa nr 78/68. W 1975 r. park został odrestaurowany. Wówczas powstał na jego terenie m.in. plac zabaw.