Po operacji wiedeńskiej część wojsk Armii Czerwonej kontynuowała natarcie w głąb Austrii, a inne skierowały się w kierunku Czech w celu zajęcia pozycji do uderzenia na Pragę.
Tło operacji thumb|Radziecka żołnierka ze służby kierowania ruchem przy drodze prowadzącej do Wiednia Wcześniejsze ustalenia Stalina z aliantami zachodnimi przed kwietniem 1945 roku dotyczyły powojennych wpływów politycznych każdej z zainteresowanych stron w odniesieniu do Europy Wschodniej i Środkowej. Jednakże ustalenia te nie mówiły kompletnie nic na temat losu Austrii, która od Anschlussu oficjalnie uważana była za południowowschodni teren III Rzeszy, a więc terytorium nieprzyjaciela.
17 lutego 1945 roku, cztery dni po zdobyciu Budapesztu, dowódcy 2 Frontu Ukraińskiego marsz. Rodion Malinowski i 3 Frontu Ukraińskiego marsz. Fiodor Tołbuchin, otrzymali dyrektywę Stawki o rozpoczęciu przygotowań do ofensywy na kierunku Bratysława – Brno i Wiedeń. Do wykonania tego zadania Malinowski otrzymał dodatkowo Dunajską Flotyllę Wojskową oraz – z odwodów Stawki – doborową 9 Gwardyjską Armię generała Wasilija Głagolewa. Zgodnie z rozkazem nr 11027 wojska Malinowskiego, w sile 7. i 9 Gwardyjskiej Armii, 53 Armii, 6 Gwardyjskiej Armii Pancernej generała Andrieja Krawczenki oraz grupy konno-zmechanizowanej, miały nacierać na Nowe Zamki, Malacky, Znojmo.