Rzadziej niż inne ptaki śpiewające natomiast hodowano jery w klatkach. Wynikało to z tego, że twarde wabienie i śpiew dla człowieka nie brzmią zbyt melodyjnie.
W Polsce licznie i regularnie pojawia się podczas przelotów (od marca do maja i od września do listopada) i nielicznie (choć liczebność co roku może być bardzo zmienna) zimuje w zachodniej i południowej części kraju. Spotykany również w sezonie lęgowym, choć jak dotąd brak dowodów na gniazdowanie.
Charakterystyka gatunku Cechy gatunku Dymorfizm płciowy wyraźnie widoczny w okresie lęgowym, poza nim słabo. Mały, krępy ptak, o dużej głowie i dziobie i krótkim ogonie. We wszystkich szatach ma biały kuper (u juv. żółtawy) rude gardło, pierś i małe pokrywy naskrzydłowe oraz biały brzuch z ciemnymi kropkami, a także ciemne skrzydła z biało-żółtym rysunkiem i czarna tęczówkę. Samiec w szacie godowej ma grzbiet, kark, głowę i dziób czarne. Małe pokrywy naskrzydłowe, pierś i gardło intensywnie pomarańczowe. Samica ma dużo mniej intensywny pomarańcz na ciele, głowę ma szaro-brązową z czarnymi pasami na karku, a także żółty, ciemno zakończony dziób. Poza tym pokrywy skrzydłowe kreskowane, a grzbiet brązowy, kreskowany (nie czarny, jak u samca w szacie godowej). Samiec w szacie spoczynkowej jak samica, ale ma intensywniejszy pomarańcz, niekreskowane pokrywy i czarnawą głowę.