Magaloff odziedziczył po swoim nauczycielu elegancki, wyrafinowany wręcz styl gry odrzucając jednocześnie bardzo sentymentalny sposób interpretacji. Nie lubił wykonań w tym stylu, będąc krytycznym choćby wobec Paderewskiego twierdząc, że ten zafałszował styl chopinowski. Magaloff, w odniesieniu do stylu gry, sam siebie określił jako pianistę starej daty.
Styl pianisty z czasem zmieniał się – w miarę upływu lat stawał się coraz bardziej emocjonalny. W jednym z późnych wywiadów powiedział: „mając lat siedemdziesiąt doszedłem do wniosku, że tylko sentyment i strach przed śmiercią może być przyczyną niepohamowanego apetytu na życie”. Jego ostatnie nagrania były właśnie hołdem w kierunku tegoż apetytu.
W roku 1949 po śmierci swojego przyjaciela i kolegi po fachu – Dinu Lipattiego – zaczął prowadzić zajęcia w genewskim konserwatorium. Pracował tam przez 11 kolejnych lat do roku 1960. Wykształcił wielu świetnych pianistów, m.in. Marthę Argerich, Marię Tipo, Ingrid Haebler czy Walerija Sigalewicza.
Linki zewnętrzne Nota biograficzna na stronie Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. [dostęp 9 lipca 2011].
Kategoria:Gruzińscy pianiści Kategoria:Jurorzy Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina Kategoria:Ludzie związani z Vevey Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1992