Po jej nacjonalizacji powrócił do Dyrekcji Kolei w Essen jako kierownik ruchu i naczelnik wydziału (1938-).
Po wybuchu II wojny światowej został wiceprezesem i dyrektorem operacyjnym Dyrekcji Kolei w Łodzi (Eisenbahndirektion Lodz), a wkrótce potem Generalnej Dyrekcji Kolei Wschodniej w Krakowie (Generaldirektion der Ostbahn in Krakau – Gedob) gdzie następnie pełnił urząd prezydenta (1940-1945). Jednocześnie był zastępcą/prezydentem głównego wydziału kolei (Hauptabteilung Eisenbahnen) w rządzie Generalnego GubernatorstwaOkupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945, T.II, KiW Warszawa 1972.. W tymże roku był też pełnomocnikiem ds. przewozów Ministra Transportu Rzeszy (Reichsverkehrsministerium).
Po zakończeniu działań wojennych odbudowywał kolej niemiecką w zachodnich sektorach, m.in. jako starszy dyrektor operacyjny Głównego Zarządu Operacyjnego Zachód w Bielefeld (Generalbetriebsleitung West) (1948-1949) i zastępca dyrektora generalnego Deutsche Bundesbahn (1950-1952), który w decydujący sposób przyczynił się do jej odbudowy. Od 1950 r.