Miał początkowo brać udział w napadach na Anglię. Później jego celem stało się królestwo zachodniofrankijskie, pogrążone w wewnętrznym chaosie potęgowanym rywalizacją panującego domu Karolingów i możnej rodziny Robertynów. W 885 r. był jednym z pomniejszych wodzów podczas oblężenia Paryża przez Sigfrieda. W następnych latach kontynuował niszczycielskie najazdy na ujście Sekwany. Na przełomie IX i X w. udało się opanować tereny, które stały się później zalążkiem księstwa Normandii. Król frankijski Karol III Prostak, nie mogąc usunąć Rolfa z opanowanych przezeń terenów, zdecydował się dojść z nim do porozumienia i wykorzystać go przeciwko swojemu głównemu wrogowi, księciu Robertowi.

Traktat nadający Rolfowi ziemie w północnej Francji został podpisany w 911 r. w Saint-Clair-sur-Epte. Rolf przyjmował chrzest i uznawał Karola III swoim seniorem z ziem nad dolnym biegiem Sekwany i miasta Rouen. Niedługo wcześniej siły Rolfa przegrały bitwę z wojskami króla pod Chartres, więc Karol przystępował do rozmów z pozycji łaskawego zwycięzcy. Rolf nie otrzymał tytułu książęcego, a możliwe nawet, że nie uzyskał również tytułu hrabiowskiego, mimo iż otrzymał hrabiowskie prawa i przywileje.