Ostatni z nich ukazał się w 1874.
W celu lepszego rozpowszechnienia dzieła zadbano o to, by każda duńska diecezja otrzymała kilka darmowych egzemplarzy, które miały być udostępniane chętnym. Miało to dwojaki cel: po pierwsze rozpowszechniało wiedzę na temat roślin i możliwości ich wykorzystania, a po drugie zapewniało współpracę z twórcami Flora Danica (wysyłano do królewskich botaników nieopisane jeszcze rośliny).
Pierwsze wydanie zebrane Flora Danica ukazało się w maju 1861. Wszystkie dostępne wówczas zeszyty zostały wydane w 10 tomach i sprzedawane na zasadzie prenumeraty.
Tymczasem zmianom ulegał obszar, którego flora była przedmiotem zobrazowania w publikacji. Po 1814 zaprzestano zamieszczania we Flora Danica roślin występujących w Norwegii, ponieważ została ona odebrana Danii na mocy dekretów, które wydał kongres wiedeński i weszła do unii personalnej ze Szwecją. To samo stało się z księstwem Szlezwik-Holsztyn po wojnie w 1864. Po spotkaniu przyrodników skandynawskich w 1847 w Roskilde ustalono, że warto Flora Danica uzupełnić o wszystkie rośliny naczyniowe znane ze Skandynawii, czego efektem było wydanie trzech zeszytów dodatkowych (Supplementshæfte) zawierających 180 rycin.