Miara Karpa-Flatta – miara równoległości (parallelization) kodu w systemach z procesorami równoległymi. Miara ta istnieje jako dodatek do prawa Amdahla oraz prawa Gustafsona jako wskazówka w jakim stopniu dany program komputerowy jest zrównoleglony. Została ona zaproponowana przez Alana H. Karpa and Horace’a P. Flatta w 1990 roku.
Opis Biorąc pod uwagę obliczenia wykazujące przyspieszenie (speedup) na procesorach, gdzie na drodze eksperymentu określono frakcję szeregową (serial fraction) definiuje się jako miarę Karpa-Flatta, mianowicie:
Im mniejsza wartość tym lepsza współbieżność (zrównoleglenie).
Uzasadnienie Istnieje wiele sposobów na zmierzenie wydajności algorytmu równoległego (parallel algorithm) wykonującego się na procesorze równoległym. Miara Karpa-Flatta definiuje miarę, która ujawnia aspekty wydajnościowe, które nie są zbyt łatwo dostrzegalne w innych miarach.