By polepszyć zachowanie centralnego dyferencjału, silnik był umieszczony odwrotnie niż w przypadku innych samochodów napędzanych przez silniki DFV. Silnik V8 o pojemności 2993 cm³ rozwijał moc około 410 KM przy 9000 rpm. Sprzęgło było umieszczone z przodu, podobnie jak w innych samochodach Formuły 1 z napędem 4WD. Charakterystyczne dla samochodu były długie sekcje boczne.
Samochód był wyposażony w dwa "pływaki" między kołami, połączone obciążonymi warstwami podłogi i przegrodami z magnezu. W przednim "pływaku" znajdował się dyferencjał. Skrzynia biegów była wyposażona w wał napędowy doprowadzający napęd do centralnego dyferencjału, umieszczonego pod ukosem i znajdującego się po prawej stronie kierowcy; z tego powodu kokpit był przesunięty nieco w lewo. Przedni i środkowy wał biegły przed długość rozstawu osi, a tylny znajdował się z tyłu silnika. Skrzynia biegów przenosiła moc do tylnego dyferencjału. Dzięki umieszczeniu półosi wewnątrz samochodu można było użyć tarcz hamulcowych tak z przodu, jak i z tyłu. Mimo takiego rozwiązania układu napędowego Herd powiedział później: