Kwestie techniczne thumb|upright|left|Fryburg w Szwajcarii – Funiculaire de Neuveville – kolej na wspólnym torze z mijanką thumb|upright|Francja, St-Hilaire-du-Touvet (Delfinat). Tamtejszy funikular wznosi się na 700 m trasą z maksymalnym nachyleniem 83% thumb|Ikoma (okolice Osaki). Kolej linowa Kintetsu Ikoma do świątyni Hōzanji. Dwa funikulary obok siebie. Przejazd przez torowisko thumb|Lyon, Funiculaire St-Juste – bardziej obciążone linie mogą mieć pociągi dwu-, a nawet trójczłonowe thumb|Lizbona – funikular uliczny Elevador da Glória thumb|Drezno-Loschwitz – to także funikular – ale podwieszony thumb|upright|Laon (Pikardia) – kolej linowa systemu Poma2000, wywiedzionego z funikularu. Na środkowej stacji kabiny zmieniają linę napędową, co zwiększa częstotliwość ruchu bez konieczności przesiadania się Technologia funikularu pozwala na obsługę tras o większych nachyleniach niż koleje zębate, dla których wielkością graniczną jest 48% (tangens kąta nachylenia wyrażony w procentach). Spadki tras funikularów mogą dochodzić do nawet 114% (St Nicolaus Cliff Lift, Scarborough), ale tylko na bardzo krótkich trasach. Do najłagodniej nachylonych kolei zaliczała się lyońska linia Rue de Terme – 2–16%. Zazwyczaj jednak nachylenia mieszczą się w granicach 20-50%. Maksymalna długość pojedynczej linii funikularu to ok.