W roku 1872 w Cincinnati wprowadzono pięć linii kolei linowych, które ciągnęły specjalne platformy, na które wjeżdżał tramwaj konny. W czasie gdy jedna platforma zjeżdżała z tramwajem w dół, druga wjeżdżała na wzniesienie. W roku 1898 kolej zelektryfikowano, a zamknięto ją w 1948 roku. Podobne rozwiązanie zastosowano w roku 1874 w Antwerpii, gdzie w dzielnicy Hoboken zbudowano kolej linowo-terenową, która transportowała tramwaje konne na wyżej położoną dzielnicę. Kolej w roku 1885 została zastąpiona przez tramwaj linowy.
W 1880 r. oddano do eksploatacji krótką (807 m) kolej linowo-terenową wiodącą na szczyt Wezuwiusza – Funicolare vesuviana. Obsługiwała ona ruch turystyczny, a jej eksploatacji zaniechano po zniszczeniach dokonanych przez erupcję wulkanu w 1944 r. W zasadzie jednak centrum rozwoju funikularów, zwłaszcza dla celów turystycznych (podobnie jak większości innych rodzajów kolei górskich) była Szwajcaria.