Reakcji towarzyszy emisja bozonu W+, który rozpada się na pozyton oraz neutrino elektronowe:
gdzie X i Y są jądrami – początkowym i końcowym, A oznacza liczbę nukleonów w jądrze a Z – liczbę protonów w jądrze początkowym.
Rozpad beta plus nie może zajść dla wolnego protonu. Może się on zdarzyć tylko, gdy finalnie jądro będzie miało większą energię wiązania (mniejszą całkowitą energię) niż przed reakcją.
Podwójny rozpad β W 1935 roku Maria Goeppert-Mayer przewidziała istnienie procesu podwójnego rozpadu beta, a 1939 roku Wendell H. Furry zaproponował istnienie podwójnego rozpadu beta bez emisji neutrin (tzw. podwójny bezneutrinowy rozpad beta).
Zobacz też schemat rozpadu Eksperyment neutrinowy Reinesa–Cowana
Przypisy
Kategoria:Radioaktywność