za wiernych w ustawodawstwie przedkodeksowym Kościoła zachodniego otrzymał doktorat z prawa kanonicznego.
W latach 1957–1959 pracował jako wikariusz w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach, a po odbyciu studiów w latach 1961–1963 w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Lublinie, a w latach 1963–1966 w parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Lublinie. W 1966 przeszedł do pracy w kurii biskupiej, obejmując stanowisko wizytatora nauczania religii, następnie pełnił funkcje referenta duszpasterstwa młodzieży męskiej i przewodniczącego wydziału duszpasterskiego, a także był notariuszem sądu biskupiego i sędzią prosynodalnym. W 1972 otrzymał godność kanonika honorowego lubelskiej kapituły katedralnej.
28 października 1975 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym diecezji lubelskiej ze stolicą tytularną Midica. Święcenia biskupie otrzymał 30 listopada 1975 w katedrze św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie. Konsekrował go Bolesław Pylak, miejscowy biskup diecezjalny, w asyście Jana Mazura, biskupa diecezjalnego siedleckiego, i Józefa Drzazgi, biskupa diecezjalnego warmińskiego. Jako dewizę biskupią wybrał słowa „Ut omnes unum sint” (Aby wszyscy byli jedno).