Największe różnice dotyczyły klejnotu herbowego (patrz sekcja: Ewolucje wizerunku).
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym rogacina srebrna w słup, pod którą takaż rogacina na opak w słup.
W klejnocie paw z rozpostartym ogonem i strzałą złamaną żeleźcem w górę w dziobie.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Najstarszy wizerunek herbu widnieje na pamiątkowej tablicy z czasu buntu żaków w Bolonii w 1321 lub 1322 roku. Na tablicy tej widnieją postacie trzech syndyków pośredniczących w rokowaniach pomiędzy studentami a miastem, wśród nich widoczny jest również Jarosław ze Skotnik (do buntu doszło w czasie jego pobytu na studiach) i jego herb Bogoryja.
Najwcześniejszy znany wizerunek pieczętny pochodzi z 1326 roku (pieczęć Jarosława z Bogorii, kanonika i archidiakona krakowskiego), natomiast zapis z 1408 (Zapiski sandomierskie).