Wróblewski angażował się w działalność narodową, za co był represjonowany, m.in. zakazano mu pracy oraz pobytu w guberniach warszawskiej, piotrkowskiej, lubelskiej i siedleckiej i objęto nadzorem policji. W kolejnych latach został proboszczem w Praszce koło Wielunia, w której rozbudował kościół i zaangażował się w działalność miejscowych organizacji społecznych.
W październiku 1917 roku został proboszczem parafii Świętej Rodziny w Częstochowie. Początkowo dokończył budowę kościoła. Angażował się w działalność społeczną i charytatywną, głównie na rzecz dzieci. W 1918 roku wszedł do zarządu Towarzystwa Dobroczynności dla chrześcijan, a od 1925 roku był jego prezesem. W 1919 roku został posłem do Sejm Ustawodawczego Rzeczypospolitej Polskiej z poparcia Związku Ludowo-Narodowego. Podczas walk polsko-ukraińskich o Lwów współtworzył Komitet Niesienia Pomocy dla Lwowa, a w czasie powstań śląskich działał w Komitecie Niesienia Pomocy dla Górnego Śląska.