Dla ludów algonkińskich wendigo stanowiło przede wszystkim mitologiczną przestrogę przed izolacją, chciwością i zatraceniem człowieczeństwa. Według wierzeń, człowiek mógł „stać się” wendigo (zostać opętanym przez jego ducha) poprzez akt kanibalizmu w czasie surowych, zimowych głodów, a także poprzez skrajnie samolubne zachowanie, przedkładające własne korzyści nad dobro wspólnoty. Mit ten pełnił funkcję silnego spoiwa społecznego, wymuszającego współpracę i dzielenie się zapasami w ekstremalnych warunkach klimatycznych.
Współczesny wizerunek wendigo jako potwora z porożem jelenia, gęstym futrem lub czaszką zwierzęcia zamiast głowy jest całkowicie fikcyjnym tworem zachodniej popkultury. Obraz ten zakorzenił się w masowej świadomości m.in. za sprawą opowiadania Algernona Blackwooda The Wendigo (1910) oraz późniejszych amerykańskich filmów grozy i gier komputerowych, które bezpodstawnie połączyły wendigo z wierzeniami o nawajskich skinwalkerach lub europejskich wilkołakach.
Psychoza Wendigo