Carter postanowił nie brać aktywnego udziału w kampanii, ze względu na trwający kryzys w ambasadzie USA w Teheranie. Postulował redukcję budżetu federalnego i ograniczenie kredytów by walczyć z inflacją, a także szukał źródeł energii alternatywnych dla ropy sprowadzanej z Bliskiego Wschodu. W Partii Republikańskiej było kilku pretendentów do nominacji prezydenckiej: Ronald Reagan, George H.W. Bush, John B. Anderson, Gerald Ford, Howard Baker, John Connally i Phil Crane. Reagan zwyciężył w prawyborach w New Hampshire, Karolinie Południowej, Alabamie, Georgii i Florydzie, po czym Ford wycofał się z wyścigu o nominację. Reagan wygrał także kolejne prawybory w Kansas, Teksasie, Nebrasce i Maryland. W maju 1980 Bush także zrezygnował, podkreślając że celem nadrzędnym republikanów jest pokonanie Cartera. Na lipcowej konwencji partii w Detroit, Reagan oficjalnie uzyskał nominację. Początkowo zaproponował wiceprezydenturę Geraldowi Fordowi, jednak ten postawił warunek zwiększenia władzy drugiej osoby w państwie, na co nie zgodził się Reagan. Wobec tego, nominację wiceprezydencką otrzymał Bush. Konserwatywny kandydat republikanów deklarował w programie konstytucyjny zakaz aborcji, równość praw bez względu na płeć i przywrócenie kary śmierci.