Zmarł w 1920 r. i został pochowany na terenie monasteru. Według tradycji Cerkwi, gdy po 33 latach otwarto jego grób, okazało się, że ciało Nektariusza nie uległo rozkładowi. Według świadków z grobu wydzielał się cudowny zapach. Ten fakt oraz wcześniejsza sława cudotwórcy, jaką cieszył się mnich, stały się podstawą do jego kanonizacji. Odbyła się ona w Konstantynopolu w 1961 r. Obecnie święty spoczywa w sarkofagu w kaplicy przy katolikonie pw. Świętej Trójcy.
Kult Obecnie najbardziej znany jako autor hymnu maryjnego Agni Parthene.
Jego kult jest praktykowany na wyspie Egina w poświęconej mu bazylice.
W ikonografii Nektariusz przedstawiany jest w biskupich szatach (lub czarnej mantii) z czarnym kłobukiem na głowie. Zazwyczaj prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma zamkniętą Ewangelię. Ma siwą, średniej długości brodę.
Zobacz też Nektariusz – imię
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biskupi Prawosławnego Patriarchatu Aleksandrii Kategoria:Greccy duchowni prawosławni Kategoria:Ludzie związani z Eginą Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1920