thumb|Wieża Wrocławska thumb|Przejście w wieży Wieża Wrocławska (Wieża Bramy Wrocławskiej, Biała Wieża) – gotycka budowla obronna, jedna z kilku zachowanych części średniowiecznych obwarowań miejskich Nysy, wraz z Wieżą Ziębickią i fragmentami murów obronnych.
Historia Około 1350 r., w czasach biskupa Przecława z Pogorzeli, otoczono nyskie Nowe Miasto murami obronnymi z licznymi basztami i przedmurzem oraz czterema bramami: Wrocławską na północnym wschodzie, Ziębicką na północnym zachodzie, Bracką po stronie południowo-zachodniej i Celną na południu. Każda z nich miała wysoką wieżę przybramną.
Mury obronne tworzyły wokół Nysy zamknięty obwód na planie nieregularnym, zbliżonym do czworoboku, o zaokrąglonych narożach. Komunikacja z miastem odbywała się po zwodzonych mostach, gdyż całość obwodu obronnego otaczała nawodniona fosa.
We wschodnim narożniku murów, jako odrębny zespół obronny, połączony z fortyfikacjami, był usytuowany zamek biskupi, oddzielony od miasta dodatkową fosą, zasilaną wodą z odnogi Białej Głuchołaskiej. Obszar Starego Miasta był otoczony odrębnymi fortyfikacjami, zapewne w formie wału ziemnego z częstokołem.