Leczenie thumb|Jedna z pierwszych butelek antytoksyny błoniczej wyprodukowanych przez Hygienic Laboratory Przy jakichkolwiek podejrzeniach należy koniecznie wezwać lekarza, gdyż wczesne rozpoznanie i leczenie błonicy w dużym stopniu wpływa na wynik leczenia i życie chorego. Swoiste leczenie polega na wstrzyknięciu dawki surowicy (ilość zależy od ciężkości i dnia choroby), która zawiera antytoksynę błoniczą (surowicę przeciwbłoniczą).
Leczenie antybiotykami (erytromycyną, penicyliną, metronidazolem) ma znaczenie drugorzędowe. Kurację antybiotykową stosuje się tylko przy występowaniu równolegle innego zakażenia gardła (np. paciorkowcami).
Dodatkowo podczas leczenia podaje się witaminę C, zespół witamin B oraz kokarboksylazę.
W błonicy krtani konieczna jest, oprócz surowicy, intubacja lub tracheotomia (ratują one życie choremu, udrożniając drogi oddechowe). Leczenie szpitalne jest konieczne.
Zapobieganie Polega głównie na obowiązkowych szczepieniach dzieci. Osoby po zetknięciu się z chorobą izoluje się od dzieci i młodzieży do czasu wykonania dwóch kolejnych badań wymazów jamy nosowo-gardłowej, z wynikami ujemnymi. W ognisku zakażenia przeprowadza się odkażenie.
Klasyfikacja ICD10 kod ICD10 nazwa choroby Błonica Błonica gardła Błonica nosowo-gardłowa Błonica krtani Błonica skóry Inne postacie błonicy Błonica, nieokreślona Bibliografia
Kategoria:Choroby bakteryjne Kategoria:Pediatria