Od czerwca do października 1917 przebywał we Francji, gdzie ukończył kurs gazowy oraz odbył staż na froncie, w trakcie którego poznał taktykę użycia broni chemicznej. Po powrocie do Rosji przydzielony został do 8 Armii.
W 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. mjr Lucjana Żeligowskiego i przydzielony został do 14 pułku strzelców polskich, a następnie do 30 pułku Strzelców Kaniowskich.
W grudniu 1919, po powrocie z urlopu, objął stanowisko oficera gazowego w Dowództwie 4 Dywizji Piechoty. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. Wiosną 1920 przeniesiony został do dowództwa 7 Armii również na stanowisko oficera gazowego, a w lipcu tego roku do Sztabu 4 Armii. Kolejnym przydziałem służbowym było stanowisko oficera operacyjnego w Dowództwie 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.
Od grudnia 1920 do kwietnia 1921 był słuchaczem kursu dowódców batalionów w Rembertowie. Po ukończeniu kursu objął dowództwo II batalionu 60 pułku Piechoty Wielkopolskiej detaszowanego w Pleszewie. 28 listopada 1921 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu porucznika, w „grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”, z zaliczeniem do Rezerwy armii i równoczesnym powołaniem do służby czynnej. Następnie pełnił służbę w 59 pułku piechoty w Inowrocławiu.