z karty walczący), natomiast Joachim Lelewel tłumaczył to wyrazem włoskim scartabellare (papiery przerzucać)Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego: skartabel., co nasuwa skojarzenie z niemieckim określeniem odpowiednika skartabella – Briefadel lub PapieradelZygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, T. 4 : Skartabell (dosłownie „szlachcic na papierze”).
Skartabellów dostarczało głównie mieszczaństwo. Nobilitacje niekiedy zawierały zapis o częściowym lub całkowitym braku skartabellatu (praeciso scartabellatu), szczególnie w przypadku nadań za zasługi wojenne. W prawodawstwie polskim roku 1817Ukazem z 16/28 października 1817, Dziennik praw Królestwa Polskiego. T. 4, nr 16, s. 33n. ostatecznie zostały zniesione wszelkie wzmianki i przepisy o skartabellach. Szlachta z nadania posiadała pełne prawa dopiero od chwili immatrykulacji w danym landzie czy prowincji.
Przypisy
Zobacz też adopcja herbowa nobilitacja indygenat nagana szlachectwa włodycy
Bibliografia Oswald Balzer, Skartabelat w ustroju szlachetstwa polskiego Krakow 1911
Kategoria:Prawo prywatne Polski przedrozbiorowej Kategoria:Szlachta