Obszar miasta powiększył się z 82,2 km² do 460,94 km² i Szczecin stał się trzecim pod względem wielkości powierzchni miastem Rzeszy (po Berlinie i Hamburgu). W wyniku zmian granic administracyjnych likwidacji uległ powiat Randow, którego obszar podzielono między powiatami: Gryfino, Nowogard oraz Ueckermünde. Przed rozszerzeniem granic Szczecin liczył 274 400 mieszkańców, natomiast w 1940 roku liczba ludności wynosiła 382 963 osoby. W następnych latach liczba mieszkańców kształtowała się następująco: 1941 – 388 071, 1942 – 395 937, 1943 – 382 984, 1944 – 372 964. Spadek liczby ludności w ciągu 1944 roku był wynikiem wysłania matek z dziećmi na obszary mniej narażone na bombardowania oraz wyjazdem licznych rodzin na wieś.
Granice Obszar Wielkiego Miasta Szczecina obejmował dzisiejsze granice miasta: włączono m.in. wszystkie wsie, obecne osiedla dzielnicy Prawobrzeże (bez Jezierzyc), fragment Międzyodrza na północ od autostrady Berlin – Szczecin (wówczas Reichsautobahn (RAB) 4a Berlin-Stettin, obecnie autostrada A6) oraz fragmenty gminy Kołbaskowo od wsi Siadło Dolne w linii prostej do Barnisławia, gminy Dobra od Stobna do Sławoszewa i gminy Police od wsi Bartoszewo do Siedlic. Poza granicami Wielkiego Szczecina znalazły się m.in. Kołbaskowo, Dołuje, Dobra, Tanowo i Jasienica.