Uzbrojenie maszyny było podobne, jak w ostatnich seriach Ił-2 i stanowiło je dwa działka kaliber 23 mm WJa-23 i 2 karabiny maszynowe 7,62 mm w skrzydłach, ruchomy wkm 12,7 mm tylnego strzelca oraz 400 kg, a maksymalnie 600 kg bomb. Samolot początkowo nie zabierał pocisków rakietowych.
Od kwietnia 1945 wprowadzono możliwość uzbrajania samolotów w 4 niekierowane pociski rakietowe. Produkcję bazowego modelu Ił-10 zakończono w ZSRR w 1949 roku po zbudowaniu 4672 samolotów, w trzech zakładach (nr 1, nr 18 i nr 64).
W latach 1945–1947 wyprodukowano ponadto 280 samolotów szkolno-treningowych Ił-10U. W miejscu kabiny strzelca urządzono w nim kabinę instruktora ze zdwojonymi przyrządami sterowniczymi. Oprócz ograniczenia uzbrojenia do dwóch działek w skrzydłach, dwóch niekierowanych pocisków rakietowych i bomb, jego dane techniczne i konstrukcja były zbliżone do samolotu bojowego.
W 1951 produkcję Ił-10 podjęto na licencji w czechosłowackich zakładach Avia pod oznaczeniem B-33. Pierwszy został oblatany 26 grudnia 1951. Początkowo silniki sprowadzano z ZSRR, a od 1952 produkowano je w Czechosłowacji jako M-42. Oprócz wersji bojowej, produkowano wersję szkolną UIł-10 pod oznaczeniem CB-33.