W lipcu 1914 roku, za zgodą Parlamentu, przeprowadzono próbną mobilizację Home Fleet, po której odbyła ona ćwiczenia bojowe na kanale La Manche. Mającą nastąpić później demobilizację powstrzymał rozkaz ówczesnego Pierwszego Lorda Morskiego Admiralicji, księcia Ludwika Battenberga, nakazujący flocie pozostać w pogotowiu bojowym. 29 lipca 1. Flota opuściła dotychczasowe kotwicowisko w zatoce wyspy Portland w hrabstwie Devon, by udać się do przewidzianej na bazę czasu wojny Scapa Flow. Od 4 sierpnia dowództwo floty objął admirał John Jellicoe, zaś w kilka dni później otrzymała ona oficjalną nazwę Grand Fleet. Poza jednostkami 1. Floty w jej skład weszły krążowniki liniowe 1. Eskadry, dowodzonej przez kontradmirała (od 1915 roku wiceadmirała) Davida Beatty'ego i stacjonującej w Cromarty w Szkocji oraz część okrętów Floty Atlantyckiej z Gibraltaru.
W chwili powołania Grand Fleet dysponowała 20 drednotami, czterema krążownikami liniowymi, 13 przeddrednotami, ośmioma krążownikami pancernymi, sześcioma krążownikami lekkimi i 41 niszczycielami.