Organizacja Narodów Zjednoczonych i grupy broniące praw człowieka wielokrotnie krytykowały wprowadzenie blokady, nazywając ją egzekwowaniem zbiorowej odpowiedzialności wobec Palestyńczyków, wskazując także na ograniczenia w przepływie dóbr zaspokajających podstawowe potrzeby mieszkańców Strefy oraz mogących posłużyć do odbudowy infrastruktury transportowej oraz domów zniszczonych przez Izrael w trakcie operacji Płynny Ołów na przełomie 2008 i 2009. Izrael odpowiedział, przywołując art. 23 IV Konwencji Genewskiej, dopuszczający możliwość wprowadzenia blokady, jeśli dobra napływające na terytorium wroga, służą jego działaniom wojennym. W 2009 738 tys. ton towarów trafiło do Strefy Gazy poprzez izraelskie terytorium, co daje ok. 2 tys. ton dziennie. Amnesty International i inne grupy działające na rzecz ochrony praw człowieka wskazywały, iż blokada doprowadziła do sytuacji, w której masowe bezrobocie, ekstremalna bieda, niepewność wyżywienia i wzrost cen jedzenia spowodowały, iż czterech na pięciu mieszkańców Strefy Gazy jest zależnych od pomocy humanitarnej.