Mykoła Łeontijowycz Ustyjanowycz (, ur. 7 grudnia 1811 w Mykołajowie, zm. 3 listopada 1885 w Suczawie) – ukraiński pisarz i działacz społeczny, ksiądz greckokatolicki.

Życiorys Urodził się w rodzinie urzędniczej. W 1838 ukończył Greckokatolickie Seminarium Duchowne we Lwowie, zostając proboszczem we wsi Sławsko.

W 1848 był jednym z inicjatorów utworzenia Soboru Ruskich Uczenych, postulował połączenie Galicji i Naddnieprza; w latach 1861–1866 posłem do Rady Państwa. W 1868 był jednym z współzałożycieli Proswity, redagował „Hałyczo-Ruskij Wistnyk”. Od 1870 mieszkał w Suczawie.

W 1836 napisał swój pierwszy wiersz w języku ukraińskim („Sloza na grobi Mychajła Harasewycza”), co zbliżyło go z Markijanem Szaszkewyczem; później do 1846 prawie w ogóle nie pisał, przerażony kampanią skierowaną przeciw językowi ukraińskiemu.

Pod wpływem wydarzeń roku 1848 zaktywizował swoją twórczość literacką – pisał wiersze i utwory prozą. W wierszach Ustyjanowycza dopełniają się motywy narodowe i społeczne, opisywane jest piękno przyrody Karpat, i folklor mieszkańców.

Zabrane przez niego materiały etnograficzne stanowiły podstawę pisania przez niego prozy: „Staryj Jefrem”, „Mest werchowyncia”, „Strasnyj Czetwer”.