We wczesnym średniowieczu (od VI do VII wieku) na te tereny najeżdżali wikingowie, istniało skandynawskie osadnictwo. W XII wieku rozpoczął się wpływ Niemców na terenie Łotwy, głównie zakonów rycerskich pochodzących z Niemiec. W 1202 roku na terenach Łotwy powstało państwo zakonne Kawalerów Mieczowych (połączone z Krzyżakami w 1237 roku). Rozpoczęło się niemieckie panowanie, osadnictwo i dominacja na terenie Łotwy, sytuacja ta trwała setki lat. W miastach na Łotwie mówiono głównie po niemiecku, na wsi po łotewsku oraz w innych językach bałtyckich, a także, w północnej części kraju, w językach fińskich.
Część z ziem Łotwy, w 1561 roku została włączona do Polski (wszystkie oprócz Kurlandii oraz Semigalii). Ziemie te otrzymał ostatni mistrz krzyżacki G. Kettler jako dziedziczne lenno. W roku 1605 miała miejsce zwycięska dla Litwinów i Polaków Bitwa pod Kircholmem. Na mocy pokoju w Oliwie (1660) Polska zachowała Inflanty polskie (Łatgalię, a północna część Łotwy została włączona do Szwecji. W XVIII wieku, w wyniku rozbiorów Polski, ziemie te zagarnęła Rosja (stopniowo zaczynając od Łatgalii, Inflant Polskich oraz Kurlandii).