mieszkańcy okolic Sarowa zaczęli zwracać się do niej z prośbami o rady duchowe i modlitwę, przypisywano jej również dar jasnowidzenia. W 1884, po 30 latach życia w odosobnieniu, Pasza Sarowska przeniosła się do monasteru w Diwiejewie, gdzie zamieszkała samotnie w niewielkim domu przy bramie wjazdowej prowadzącej na teren klasztoru. Cały swój czas spędzała na modlitwach i pracy. Szczególną czcią otaczała Matkę Bożą. Również w monasterze była autorytetem duchowym dla wielu pielgrzymów.
Pasza Sarowska odegrała szczególną rolę w życiu ks. Leonida Cziczagowa, późniejszego metropolity Serafina. Będąc jeszcze pułkownikiem artylerii odwiedził on monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie oraz klasztor w Diwiejewie, gdzie spotkał się z jurodiwą, która przepowiedziała mu w przyszłości wstąpienie do stanu duchownego. Kolejne spotkania z Paszą skłoniły go do opracowania żywota św. Serafima z Sarowa i historii klasztoru diwiejewskiego. Żywot świętego był pierwszym takim tekstem na jego temat i został wykorzystany w procesie kanonizacyjnym mnicha Serafina, zakończonym w 1903. W czasie uroczystości kanonizacyjnych do Sarowa i Diwiejewa przybył car Mikołaj II. Spotkał się on m.in. z Paszą Sarowską, która przepowiedziała mu upadek monarchii, rewolucję w Rosji i prześladowania prawosławnych.