Stępki pod budowę okrętów położono w latach 1896/97, a wodowano je i przechodziły w latach 1899/1900R. Chesneau i in., Conway's... 1860-1905, s. 326.
Okręty otrzymały, podobnie jak inne niszczyciele programu 300-tonowego, nazwy od historycznych broni piechoty: "Durandal" (Durandal, legendarny miecz Rolanda), "Hallebarde" (halabarda), "Fauconneau" (falkonet) i "Espingole" (garłacz).
Konstrukcja okrętów wywodziła się z powiększonych torpedowców typu Filibustier. Nowe okręty wprowadziły charakterystyczny dla ówczesnych francuskich niszczycieli nietypowy kadłub o zaokrąglonych burtach, przechodzących w pokład górny o zaokrąglonym profilu, nad którym na śródokręciu i rufie był nadbudowany na niewielkiej wysokości lekki drewniany pokład dla obsługi uzbrojenia. Zaletą takiego układu było to, że lekki pokład był mało zalewany przez fale, a luki w nim prowadzące do wewnątrz kadłuba mogły być z reguły otwierane w celu wentylacji bez ryzyka zalewaniaN.N.Afonin, S.A.Bałakin, "Wnimatielnyj" i drugije. Port-arturskie minonoscy zarubieżnoj postrojki, Morskaja Kollekcja 5/2000. Masa wysoko umieszczonego pokładu zmniejszała stateczność okrętów, mimo to ich dzielność morska była dobra. Pokład dziobowy nie był podniesiony i również był mocno zaokrąglony w przekroju poprzecznym (forma określana "skorupą żółwia").