Walczył w kampanii włoskiej 1859 w bitwie pod Solferino. 17 czerwca 1865 został dowódcą Brygady Kawalerii w Tarnowie i następnie awansował na stopień generała-majora. Uczestniczył w kampanii pruskiej w 1866, dowodzona przez niego dywizja została zaskoczona i pokonana przez Prusaków. Pod wrażeniem klęski pod Sadową przeszedł w stan spoczynku i osiadł w Babicy. W 1872 został mianowany komendantem Obrony Krajowej w Galicji Zachodniej. Dokonując inspekcji szpitali wojskowych zaraził się ospą i zmarł 1 maja 1873 w Babicy. Pochowany został w Czudcu.
Rodzina Miał siostrę Helenę (1831 – 10 maja 1908). W 1846 ożenił się z Józefą z Pinińskich (ok. 1827 – 16 listopada 1885), przybraną córką Józefa, właściciela Babic. Z tego małżeństwa miał córkę Konstancję.
Odznaczenia Odznaczenia Roman Sołtyka to między innymi: Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną Kawaler Orderu Świętego Józefa (Toskania) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Orła Czerwonego III klasy (Prusy) Kawaler Orderu Zasługi Cywilnej (Saksonia)
Przypisy
Literatura Andrzej A. Zięba, Roman Sołtyk w Polski Słownik Biograficzny tom XL wyd.