120 000 lat p.n.e.nastąpiło kolejne zlodowacenie, ale tym razem objęło tylko północną część Niemiec, nie wykraczając poza Pojezierze Meklemburskie. Zlodowacenie to ukształtowało też obecną rzeźbę terenu Niemiec, a zakończyło się około 10 000 lat p.n.e. Po ustąpieniu lądolodu zaczął się proces modulacji geograficznej przymorskich terenów, poprzez ruchy skorupy ziemskiej. Około 8000 p.n.e. nastąpiło na tyle mocne wywyższenie się terenu, że Bałtyk stał się słodkowodnym jeziorem oddzielonym od oceanu naturalną przegrodą lodową na linii Jutlandia – Półwysep Skandynawski. Po trzech tysiącach lat nastąpiło ponowne obniżenie terenu. Bałtyk znów mógł się połączyć z oceanem, przez co wzrosło zasolenie i zmieniła się flora i fauna akwenu. thumb|Zasięg kultury oryniackiej thumb|Zasięg kultury świderskiej thumb|Zasięg kultury azylskiej Wraz ze wzrostem temperatury oraz poprawą warunków klimatyczno-przyrodniczych rozwijała się kultura ludzka. Ludzie tworzyli coraz doskonalsze wytwory. Z tego czasu nie widać już prymitywnych tłuków pięściowych, natomiast pojawiać się zaczęły inne narzędzia kamienne wyróżniające się lepszym wykonaniem jak: groty do strzał, skrobaczki, czy noże. Przyrządy takie znaleziono m.in. przy pracach archeologicznych w jaskini Aurignac we Francji (Kultura oryniacka), oraz w środkowych i zachodnich Niemczech.