Po rewolucji lutowej 1917, od kwietnia dowódca 17 KA. Na czele Korpusu walczył w operacji czerwcowej 1917 w szeregach 11 Armii. W czasie operacji działał nieumiejętnie i jego Korpus został rozbity. Oddany do dyspozycji dowódcy Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Po zdjęciu Ł. Korniłowa, od 29 sierpnia naczelny dowódca Frontu Południowo-Zachodniego. Wypuścił z aresztów żołnierzy aresztowanych za działania rewolucyjne, zwolnił z wojska oficerów popierających Korniłowa. Po kilku dniach dowodzenia doszło do odmowy posłuszeństwa wśród żołnierzy Frontu. Odwołany ze stanowiska 9 września.
W lutym 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Wyznaczony na dowódcę Białomorskiego Okręgu Wojskowego, następnie szef zaopatrzenia Frontu Zachodniego. Od 1920 był wykładowcą w Akademii Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej i służył w sztabie RChACz. Od 1932 szef katedry historii wojen Wojskowej Akademii Transportu, później profesor Wojskowej Akademii im. Frunzego. W 1935 mianowany do stopnia komdiwa Armii Czerwonej.
Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Bibliografia A. K. Zalesskij, Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd.