W polityce zagranicznej prowadził politykę niezaangażowania oraz uruchomił relacje dyplomatyczne z radykalnymi państwami takimi jak Libia, Chińska Republika Ludowa czy Korea Północna. W 1973 roku pozwolił na działalność radykalnym ruchom studenckim, które częściowo, jak się okazało, były przeciwne wojskowym rządom, uważając je za zbyt konserwatywne. Po strajkach radykalnych studentów, w styczniu 1974 roku, zabronił działalności ich organizacjom, określając studenckich działaczy jako „anarchistów“.
W listopadzie 1974 roku ogłosił obowiązywanie w kraju ideologii marksistowskiej (przy zachowaniu tendencji nacjonalistycznych). W 1975 roku został sekretarzem generalnym Komitetu Centralnego Partii Ludowej Rewolucji Beninu, który sprawował odtąd jednopartyjne rządy. W październiku tego samego roku przemianował nazwę kraju z Dahomej na Ludową Republikę Beninu. Przeprowadził nacjonalizację najważniejszych przedsiębiorstw, banków, złóż ropy naftowej i szkolnictwa. Taka polityka gospodarcza rządu uderzyła we francuskie interesy w kraju. W odpowiedzi Francja rozpoczęła gospodarczy bojkot Beninu i wstrzymała pożyczki dla byłej kolonii. W 1977 roku doszło do nieudanej inwazji najemników opłaconych prawdopodobnie przez Maroko i Gabon. W listopadzie 1977 roku jego rząd wprowadził nową konstytucję.