Napęd stanowiły dwie pionowe trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, z cylindrami o średnicy 48 cm, 74 cm i 114 cm oraz skoku 58 cm, napędzające dwie śruby. Parę dostarczały kotły o ciśnieniu 18 at produkcji Normanda albo typu produkcji A.C. Loire. Moc projektowa wynosiła 6300 indykowanych KM, na próbach niektóre okręty osiągały do 7136 indykowanych KM. Prędkość projektowa wynosiła 28 węzłów, poszczególne okręty na próbach osiągały od 28,8 w do 31,3 w („Arbalete”). Zasięg wynosił 1199 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 9,8 węzła na jednym kotle.
Pierwsze niszczyciele typu 300-tonowego odpowiadały standardowi dla tej klasy na świecie, lecz w momencie wejścia do służby typu Arquebuse Brytyjczycy budowali już większe i silniejsze niszczyciele i szybko typ ten stał się przestarzały w obliczu dalszego wzrostu wielkości i uzbrojenia niszczycieli przed I wojną światowąR. Gardiner, Conway's... 1860-1905, s.323. Kolejny typ niszczycieli Claymore był już nieco większy i zamówienie na 5 dalszych niszczycieli typu Arquebuse w stoczni Rochefort zostało zamienione na typ ClaymoreR. Gardiner, Conway's... 1860-1905, s.327.