Próby w locie maszyny trwały aż do 1953 roku kiedy to P.111 został poddany modyfikacjom polegającym na zamontowaniu na dziobie maszyny wysięgnika pomiarowego oraz na dodaniu czterech hamulców aerodynamicznych. Zmodyfikowany samolot otrzymał oznaczenie P.111A. Z racji swojego żółtego malowania otrzymał również nazwę nieoficjalną „Yellow Peril”. P.111A w swój dziewiczy lot wzbił się 2 lipca 1953 roku. Royal Air Force przeprowadzała na samolocie badania aż do 1958 roku kiedy to maszyna została przekazana do Cranfield University jako pomoc naukowa. W 1985 roku samolot został przekazany do Midland Air Museum w hrabstwie Warwickshire, gdzie można ją oglądać do dziś.
Konstrukcja P.111 był jednomiejscowym, wolnonośnym, jednosilnikowym, bezogonowym średniopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji. Skrzydło typu delta o skosie na krawędzi natarcia wynoszącym 45° i 0° na krawędzi spływu. Skrzydło zaopatrzone w sterolotki umieszczone na krawędzi spływu. Końcówki płata były wymienne, dzięki czemu można było badać charakter opływu w zależności od kształtu zakończenia skrzydła. Zwężający się w kierunku tyłu kadłub o półskorupowej konstrukcji. Spłaszczony eliptycznie dziób kadłuba mieścił wlot powietrza do silnika. Brak usterzenia poziomego, usterzenie pionowe o kształcie identycznym jak skrzydło.