W kampanii obiecywała tworzenie nowych miejsc pracy oraz budowę tanich mieszkań, dzięki czemu mogła uzyskać poparcie wśród młodych wyborców niepamiętających czasów dyktatury Bouterse, a stanowiących ponad 60% mieszkańców kraju.
Głównym rywalem Partii Narodowo-Demokratycznej była rządząca koalicja Nowy Front na rzecz Demokracji i Rozwoju (Nieuwe Front voor Democratie en Ontwikkeling, NF), w skład której wchodziła Partia Narodowa Surinamu (Nationale Partij Suriname, NPS) prezydenta Venetiaana. Prezydent Venetiaan już wcześniej zadeklarował, że nie będzie ubiegać się o trzecią kadencję na stanowisku. Prezydent Surinamu wybierany jest większością co najmniej 2/3 głosów członków parlamentu.
Równolegle z wyborami parlamentarnymi odbyły się wybory lokalne, w których mieszkańcy decydowali o obsadzie 116 regionalnych urzędów oraz 752 municypalnych. Uprawnionych do głosowania było 325 tys. obywateli.
Wyniki wyborów W wyborach parlamentarnych zwycięstwo odniosła opozycyjna koalicja Mega Kombinacja, która zdobyła 23 mandaty w 51-osobowym parlamencie. Rządząca koalicja Nowy Front uzyskała 14 mandatów.