Aćim Medović właściwe Joachim Medowicz (serb. Аћим Медовић, ur. 20 marca 1815 w Pogwizdowie, zm. w Belgradzie) – serbski lekarz polskiego pochodzenia, profesor medycyny sądowej, autor pierwszego podręcznika medycyny sądowej w języku serbskim (1865).
Urodził się jako Joachim Medowicz w majątku rodzinnym Pogwizdów niedaleko Nieszkowic. Być może jego rodzicami byli Walenty Medowicz i Maria z domu GrzywińskaPiotr Szarejko: Słownik lekarzy polskich XIX wieku. TLW, Warszawa 1991 ss. 370-371. Studiował medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim, tytuł doktora medycyny otrzymał 26 października 1841 po przedstawieniu dysertacji dotyczącej złamań obojczyka, przygotowanej z pomocą Ludwika Bierkowskiego. Należał do Stowarzyszenia Ludu PolskiegoBolesław Łopuszański: Stowarzyszenie Ludu Polskiego. Wydawn. Literackie, 1975 ss. 146, 148. W 1842 opuścił Wiedeń i wyjechał do Serbii, gdzie rozpoczął praktykę lekarską w Belgradzie. W 1845 otrzymał obywatelstwo serbskie. Ożenił się z Serbką i pozostał w Belgradzie do śmierci.