brak jest pokrewieństwa melodii i rytmu pomiędzy poszczególnymi głosami polifonia imitacyjna – melodia i przebieg rytmiczny poszczególnych głosów są podobne, rodzaje: polifonia imitacyjna ścisła – poszczególne głosy naśladują się wzajemnie z pewnym opóźnieniem (np. kanon, fuga) polifonia imitacyjna swobodna – głosy mogą, ale nie muszą do siebie nawiązywać przez korespondencję motywiczną, rytmy uzupełniające lub powtarzanie schematów rytmicznych (np. inwencja) uwzględniając kryterium historyczne: polifonia modalna – oparta na skalach kościelnych, powszechna w utworach do XVI wieku polifonia oparta na harmonii funkcyjnej – powstała w ramach klasycznych zasad harmonii – od XVII wieku do początku XX wieku polifonia sonorystyczna – wykorzystuje brzmieniowe właściwości współbrzmień – od XX wieku inne rodzaje faktur: faktura topofoniczna – wykorzystuje oddziaływania przestrzennego dźwięku na słuchacza. Przykładem jest Tuba mirum z Requiem Giuseppe Verdiego. Ta część polega na dialogu sekcji dętej orkiestry z trąbkami umieszczanymi przeważnie za słuchaczami.
Kategoria:Teoria muzyki