Członkiem senatu zostawało się z racji sprawowania wyższego urzędu, a nie na skutek wyboru. Króla uważano za jednoosobowy trzeci stan sejmujący, który zwoływał posiedzenia. Sejm walny zbierał się co dwa lata na okres 6 tygodni.
Do Konstytucji 3 maja został załączony aneks „Prawo o sejmikach”, który wykluczał z życia obywatelskiego szlachtę bez własnej ziemi tzw. gołotę – nieposesjonatów.
Termin „demokracja szlachecka” powstał w połowie XIX wieku.
Główne cechy demokracji szlacheckiej to:
wolna elekcja sejmy i sejmiki szlacheckie senat przywileje szlacheckie.
Występował podział władzy:
władza wykonawcza: monarcha władza ustawodawcza: sejm walny oraz sejmiki ziemskie władza sądownicza: sądy.
Zobacz też
oligarchia magnacka
Linki zewnętrzne Tomasz Tulejski, Unikalność ustroju I Rzeczypospolitej – o polskim republikanizmie, Instytut Dziedzictwa Europejskiego Andegavenum, YouTube, 18 marca 2025 [dostęp 2025-03-23]. Demokracja szlachecka – historyczne apogeum Polski. Mariusz Agnosiewicz, Racjonalista (2014)
szlachecka Kategoria:Polityka I Rzeczypospolitej Kategoria:Szlachta