W dniach 11–12 września 1920, jako oficer sztabu 3 Armii, dowodził grupą pancerno-motorową, która opanowała węzeł kolejowy w Kowlu. 20 września 1920 został szefem sztabu 13 Dywizji Piechoty.
W okresie od stycznia do września 1921 dokończył szkolenie i otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego, po czym został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego WP. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1922, po zlikwidowaniu Dowództwa 2 Armii, został przeniesiony do Inspektoratu Armii Nr I na stanowisko II referenta. Był wówczas jednym ze współpracowników gen. dyw. Edwarda Śmigłego-Rydza. 31 marca 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 19. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1924 został przydzielony z Oddziału IV Sztabu Generalnego do 1 pułku czołgów w Żurawicy celem przeszkolenia. Z dniem 15 września 1925 został przeniesiony z 84 pułku piechoty do 1 pułku czołgów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Skierowany na szkolenie do Francji, zmarł 24 stycznia 1926 w wypadku samochodowym w Lens pod Paryżem. Z Francji do Gdańska jego zwłoki zostały przetransportowane na pokładzie ORP Wilia.