Z kolei po klęsce Bułgarów w wojnach z Bizancjum za czasów cesarza Bazylego Bułgarobójcy ponownie włączono je do Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Językiem liturgicznym Kościoła na terytorium serbskim był cerkiewnosłowiański.
Uzyskanie autokefalii Decydujące znaczenie dla historii Kościoła miało panowanie dynastii Nemaniczów. Pierwszy z dynastii Stefan Nemania wspierał rozwój Kościoła wschodniego na rządzonym przez siebie terytorium. Jego następca, Stefan Pierwszy Koronowany, w 1219 uzyskał zgodę (potwierdzoną w 1229) Patriarchatu Konstantynopolitańskiego na powstanie autokefalicznego Serbskiego Kościoła Prawosławnego kierowanego przez arcybiskupów. Pierwszym zwierzchnikiem Cerkwi serbskiej został młodszy brat Stefana, Sawa. Kierował on Kościołem serbskim przez czternaście lat, przyczyniając się do utrwalenia tradycji ścisłej współpracy świeckich i kościelnych władz Serbii. Pierwszą siedzibą arcybiskupów był monaster Žiča. Po swojej śmierci Sawa stał się najbardziej czczonym w Serbii świętym.