Trafił do Ośrodka Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie, gdzie kontynuował naukę do 7 stycznia 1919 roku. Od 7 stycznia 1919 roku do 15 października 1921 roku służył w 9 pułku artylerii polowej w Garwolinie, który 16 marca 1919 roku został przemianowany na 3 pułk artylerii polowej Legionów. Dowodził 3 baterią, która potem zmieniła nazwę na 7 baterię. Od lutego 1919 roku wraz ze swoją baterią walczył na froncie litewsko-białoruskim. Brał udział m.in. w walkach o Wilno (w rejonie Zielonego Mostu), Niemierz, Hrubieszów i Brzostowice. 1 października 1920 roku otrzymał awans na kapitana i został dowódcą dywizjonu. Od 15 października 1921 roku do 1 września 1922 roku dowodził dywizjonem w 13 pułku artylerii polowej w Równem. Następnie do 15 stycznia 1923 roku dowodził dywizjonem w 23 pułku artylerii polowej w Katowicach i Będzinie oraz do 1 sierpnia 1924 roku – dywizjonem w 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim.
31 marca 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Pełnił wówczas obowiązki kwatermistrza w 27 pap.