Wersji tej jednak nie potwierdzają źródła niemieckie.
Po wojnie Po powrocie do ZSRR nie spotkała go lustracja ze strony NKWD, ani inne represje wobec jeńców, którzy w 1941 wcześnie trafili do niewoli niemieckiej. Zezwolono mu na dalszą służbę w armii, ale na drugorzędnym stanowisku komendanta jednego z obozów jenieckich dla Niemców. Nie przyjęto go ponownie do partii. W latach 1946–1947 już jako cywil żył w rodzinnym Tatarstanie. Następnie wyjechał do Krasnodaru, gdzie w 1955 połączył się ze swoją rodziną, nie widzianą od wybuchu wojny. Mieszkał tam aż do swojej śmierci w 1979.
W 1956 ukazała się książka radzieckiego pisarza i działacza partyjnego Siergieja Smirnowa pt. Twierdza brzeska, w której Gawriłow przedstawiony został jako walczący do końca bohater. O jego osobie zrobiło się głośno w ZSRR. W 1957 roku otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, Order Lenina i przywrócono go w szeregi członków partii.
Jest pochowany w Brześciu na cmentarzu garnizonowym. Jego imię noszą ulice w Kazaniu, Brześciu i Krasnodarze.