Krasnowa młodszego, oddział karabinów maszynowych (8 ciężkich i 17 lekkich karabinów maszynowych) sotnika Guszczina, oddział moździerzy (8 moździerzy 52 mm). Ogółem oddziały te liczyły 428 ludzi, w tym 396 junkrów. Kadra oficerska składała się z b. zawodowych wojskowych carskich. Na jej czele jako inspektor szkoły stał sotnik Nikołaj N. Krasnow młodszy. Wśród oficerów i wykładowców byli m.in. starszina wojskowy Niefiedow (wykładał topografię), N. S. Kozores, prof. Fiodor W. Wierbicki (prowadził wykłady o higienie), sotnik Sierieżnikow, sotnik B. G. Wdowienko, podesauł A.A. Połuppsin (adiutant szkoły), sotnik Kruglew, starszina wojskowy Tretiakow. Funkcję kapelana prawosławnego szkoły pełnił protojerej Nikołaj Masicz. W programie nauczania były zajęcia z historii Rosji, historii sztuki wojennej, taktyki, inżynierstwa, fortyfikacji, obsługi dział i czołgów (teoretyczne). Regularnie odbywały się zajęcia w polu. Kozaccy junkrzy nosili mundury koloru zielonego z rosyjskimi pagonami i bączkiem na czapce. Na pocz. 1945 r., kiedy na obszarze stacjonowania Kozackiego Stanu zaktywizowali się włoscy partyzanci, junkrzy służyli jako ochrona 100-kilometrowego odcinka drogi prowadzącego z Cortina d’Ampezzo do Villa Santina. Utworzono z nich 240-osobowy 1 Wojskowy Kozacki Oddział Szkoleniowy w składzie trzech półsotni.