Pojawiły się w nim jednak także żądania nacjonalizacji Banku Narodowego, plan rozbudowy przemysłu ciężkiego jako podstawy odbudowy gospodarki kraju oraz obietnica bliskiej współpracy z ZSRR. Front Oraczy, który otrzymał 12% miejsc na wspólnej liście wyborczej, w wyniku sfałszowanych wyborów otrzymał 71 miejsc (spośród 347) w parlamencie.
Samodzielność Frontu Oraczy faktycznie malała. Po wyborach w 1946 stał się już całkowicie podporządkowany partii komunistycznej, formalnie jednak pozostawał odrębnym ugrupowaniem politycznym (po wyborach w 1948 miał 110 posłów). W szeregach partii przeprowadzano czystki. Podstawowym zadaniem Frontu było szerzenie na wsi propagandy komunistycznej, szczególnie w zakresie dotyczącym prowadzonej od 1949 kolektywizacji wsi. Działania Frontu przynosiły jednak niewielkie rezultaty. 7 lutego 1953 partia ogłosiła swoje rozwiązanie. Petru Groza w 1952 ustąpił ze stanowiska premiera, został natomiast przewodniczącym powołanego wówczas Prezydium Wielkiego Zgromadzenia Narodowego (tę funkcję pełnił do śmierci w 1958). Byli członkowie Frontu Oraczy zajęli stanowiska w strukturach Rumuńskiej Partii Robotniczej, ona także przejęła majątek partii.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania w Rumunii Kategoria:Rumunia w XX wieku Kategoria:Rumuńskie partie komunistyczne