Zajmował się prawem rodzinnym, prawem cywilnym francuskim oraz historią polskiego prawa cywilnego. Opracował pierwszą dużą syntezę polskiego prawa osobowego i rodzinnego (Prawo polskie prywatne, 1867–1871, 2 tomy). Zajmował się historią Katedr Prawa UJ, występował na rzecz obsadzania stanowisk profesorskich przez Polaków i wykładania w języku polskim. Był autorem opracowania Wykład prawa cywilnego francuskiego (1852), które przez długi czas stanowiło jedyny polski podręcznik z tego przedmiotu. W latach 1863–1865 był jednym z redaktorów wydawnictw prawniczych UJ.
Niektóre inne prace: O uprawnieniu dzieci nieślubnych podług prawa polskiego (1875) O prawie bliższości w dawnej Polsce (1877) O decymach i narocznikach, tudzież o dziesięcinie monarszej w dawnej Polsce. Ustęp z dziejów gminy i skarbowości publicznej polskiej (1878)
Wśród jego uczniów byli m.in. Michał Bobrzyński i Kazimierz Chłędowski. W 1873 został członkiem czynnym AU, był również członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.
Był mężem Emilii Kopff córki prawnika i sędziego Wiktora Kopffa, wnuczki Ambrożego Grabowskiego. Pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze KhKarolina Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939), wyd. II, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s.