W 1886 jako wdowiec, wziął w Krakowie w kościele ss. Wizytek ślub z panną Teresą z Łubieńskich (1862–1939), siostrą Bernarda i Rogera, prawnuczką Feliksa Łubieńskiego.
W 1888 r. zrezygnował z pracy w Zakładach w Klimkiewiczowie (wobec decyzji akcjonariuszy odmawiających przeznaczenia dywidendy na modernizację Zakładów) i pomimo świetnych propozycji prowadzenia zakładów metalurgicznych w głębi Rosji nabył majątek ziemski Skórnice (w powiecie koneckim ziemi kieleckiej). Podjął pozytywistyczne próby eksploatacji miejscowych pokładów rudy żelaznej i w tym celu rozbudował wielki piec w Skórnicach, w którym w 1892 roku wyprodukował 95080 pudów żelaza. W 1893 roku "Gazeta Kielecka" odnotowuje w Skórnicach zarówno wielki piec, jak i gisernię, a produkcję jako 34216 pudów żelaza. Pokaźny zbiór opracowań i rysunków technicznych z tego okresu uległ niemal całkowitemu zniszczeniu w czasie działań wojennych 1914/15. Pojedyncze egzemplarze zachowały się w zbiorach (dane z 1978 r.) w Muzeum Metalurgicznym (filia stołecznego Muzeum Techniki) w Sielpi Wielkiej. Jednocześnie aktywny społecznie, m.in.